… Normaal was je vandaag 8 jaar geworden. Maar het lot besliste anders. Dagelijks ben je nog bij ons. De herinneringen aan vele weekendjes, vakanties en lange wandelingen zijn onlosmakelijk met jou verbonden. Je was er vaak bij. In de bossen, de bergen en de wijde natuur voelde je je op je best. Opgewekt en blij om alle nieuwe geuren en zichten. De hotelkamers vond je minder en je darmen lagen vaak ik de knoop door de hotelkamerstres. Vaak kwam je ons ‘s dan nachts aan de oren likken om te vertellen dat je nog een nachtelijke wandeling wou.
Juni 2004 verliet je je mama en nog 12 broertjes en zusjes om bij ons te komen wonen. Meteen was je dikke vriend met Twix, wiens oren, lippen en staart door je scherpe tandjes werden geprobeerd. Ook tuinieren vond je leuk.
We zagen je bijna groeien! Zo snel werd je groot. Herfst 2004 was je al een hele meneer!
Weekendjes en vakanties zijn belangrijk, en net als Twix mocht je regelmatig mee. In 2005 was je nog geen jaar toen je in Zwitserland de grote liefde van je baasje mocht ontdekken: de bergen!
Op bezoek in Gruyère.
Baasje’s eerste lief, de Alpen.
Je voelde onze emoties aan de Menenpoort in Ieper en de talloze massagraven. Je gaf ons een lik maar genoot zelf van de wandelingen en de rust op de hotelkamer.
Hochsauerland! Yiiihaaa Here we come!
Wandelen en gastronomie. ‘t Gaat hand in hand in Esch-sur-Sûre!
Na de revalidatie van Twix, moest je genoegen nemen met kortere wandelingen. Grote broer kon geen uren meer door de bossen zwerven… Een halve dag was genoeg voor onze oude. Maar dan lieten we Twix na de middag achter in het Hotel of de chambre d’hotes en mocht jij mee voor een tweede uitje.
Je was beresterk, maar voor pupjes en kindjes was je ongelooflijk lief en zacht. Ze mochten zelfs mee op je kussen zitten. Groot of klein bij een groepsfoto zaten de vriendjes steevast kort tegen je aan.
Tot de laatste dag, net voor je ziek werd, was je een spring in het veld. Rennen achter de anderen of gewoon achter je eigen neus. Rollen in het malse natte gras. Takken aanbrengen en knagen… Je was, ondanks de grijze haren, nog even jong van geest als 8 jaar geleden.
Die laatste dag… Je lag achter mijn bureau op je geliefde kussen. Je infuus was net vervangen en we hadden je enkele spuitjes water gegeven. Wij werden verscheurd door emoties. Moesten wij je helpen? Was je lichaam echt helemaal leeg? Was er nog iets van die vrolijke Durko daar diep in dat grote lijf? Nog een keer keek je me diep in de ogen, ogen die 8 jaar lang, ontelbare keren in de mijne hadden gepriemd. Ik denk dat je me toen hebt verteld ” ‘t is goed geweest baasje. Laat me maar gaan.”
Wazig zijn de oude foto’s. Herinneringen nog vereeuwigd op negatief en film. De tranen maken mijn computerscherm en de recentere digitale foto’s bijna onherkenbaar. Maar de herinneringen zijn haarscherp en zullen nooit vervagen! Je was zo uniek!
Durkje, makker, je hebt ons zoveel gegeven… lieve reus!
Durkje! 247 708 800 keer bedankt voor elke seconde die je met ons deelde!
