Het gaat de goede kant op…

Enkele weken terug schreef ik een stukje “Twix, my Hero” . Inmiddels zijn we een maand verder en de wonde is bijna volledig geheeld. Korte wandelingetjes mogen, maar uren dolen doorheen de Ardense bossen en weiden is er nog niet bij. Maar we hebben er goede hoop op dat hij snel weer de oude is! Dat moet gevierd worden! Met Sinterklaas weekend gaan we twee daagjes (korte) wandelingen maken in Nederlands Limburg.

Ah ja, Voor de techneuten:
Een ring of macro flits heb ik niet. Maar twee keer een ”salve” SB900 in i-TTL en één “master” SB800 in i-TTL -2EV op de D200 geven toch een behoorlijk resultaat. Toch voldoende om door de arts te worden beoordeeld.

Opendeurdag MTV Neeroeteren.

De Neeroeterse hondenschool, Mijn Trouwe Vriend, organiseerde voorbije zondag een opendeurdag. Een leuke dag vol hondenspelletjes, leuke standjes en winkeltjes waar de startende hondenvriend alle materialen en informatie kon vinden die men maar kan bedenken. Wie alle spelletjes tot een goed einde wist te brengen kreeg nog een mooie mediale en mocht zijn beste vriend door onderstaande laten vereeuwigen. De hondenschool schonk elke deelnemer één foto die ter plaatse op formaat 15×22cm werd afgedrukt. Op één been kan je niet staan, de foto’s staan daarom ook on-line op de webshop. Ruim 450 foto’s keuze!

Klik hier om de foto’s van MTV Neeroeteren Opendeur te bekijken.

Ons “lampedaireke”

Twix kijkt altijd een beetje zielig, met die grote lampenkap op z’n kop. Maar het is de enige manier om er voor te zorgen dat hij niet aan de wonde lekt…

Maar het kan nog zieliger. Als we Durko’s leiband nemen zie je echt een verlangende vraag “Baasje, mag ik nu eindelijk ook mee gaan wandelen?” in zijn mooie lichtbruine bruine ogen.

Nog even geduld makker. Binnenkort mag  je echt terug mee!

My Hero… Twix

Dat het leven van onze oudste, den Twix, momenteel geen pretje is, konden jullie in de vorige post al lezen.

Ook ons leven staat op z’n kop. Met een bobbeltje naar de DA. Verder onderzoek in de dierenkliniek, operatief verwijderen van het gezwel, nazorg, operatief verkleinen van de wonde, nazorg, nazorg, nazorg, nazorg……

Veel slapen hebben we niet meer gedaan, en we lopen eindeloos achter met familie en vrienden uitstapjes, WOEF artikels, verwerken van fotoshoots, nabestellingen etc…

Maar het einde is inzicht (dat hopen we toch)! Het strakke verband dat om de twee dagen diende vervangen te worden door de DA mocht er gisteren af!

Titi verdraagt zijn ongemakken als een echte held! Nu de pijn minder is, is Twix mentaal 100% en het beestje snakt naar een lange wandeling in de Ardennen of doorheen de golven van de Noordzee.
Maar dat kan nog even niet…

Niet voor gevoelige magen, zo ziet de wonde er momenteel uit….

Familiedoggendag BDDC was geweldig!!!

De derde Familiedoggendag, die opnieuw doorging op het mooie terrein rond de oude pastorij van Tielt-Winge, was geweldig!

Een leuke dag vol spelletjes op maat van het lieve reuzenras: de Duitse Dog. BBQ en gezellig samen zijn. Een mooie wandeling doorheen het Hageland met gelijkgezinden. Alle ingrediënten voor een perfecte nazomer zondag.

En toch was voor ons de dag niet perfect. Dat heeft niets te maken met de prachtig georganiseerde dag, maar met onze oudste, den Twix. Twix is onlangs geopereerd aan zijn voorpoot. We hadden een bobbeltje ontdekt, en het bleek een Mastocytoom. Mastocytomen zijn kwaadaardig en moeten ruim verwijderd worden (tot 3 cm rondom de tumor moet weggesneden worden). Gevolg is een zeer grote wonde die Twix heel wat pijn en ongemakken bezorgt. Twix kon dus niet van de spelletjes of de wandeling genieten, en als je weet hoe actief dat beestje gewoonlijk is, dan doet het pijn in ons hart. Heel veel pijn. Hopelijk herteld hij nu snel en heeft hij nog enkele mooie jaren van wandelen, snuffelen en spelletjes spelen op de BDDC familiedag.

We hebben een boel mooie foto’s gemaakt tijdens deze doggendag. De foto’s staan on-line, je kan ze bestellen via onze webwinkel.

SnapShot…

Een van mijn beste makkers, die ik al ken sinds mijn twaalfde, emigreerde enkele jaren terug met zijn vrouwke naar Adelaide, Down Under. We zijn al een keertje naar ginds op bezoek geweest. Een intense tijd met hen, en een intens avontuur in de outback (me like!). Dit jaar kwamen Rudinez even terug naar Europa om familie en vrienden met een bezoek te verwennen.

De dag voor hun vetrek was een emotionele reunie met een boel vrienden. Wij mochten er ook bij zijn. Op hun vraag bracht ik de camera mee. En dat snapshots ook mooi kunnen zijn, bewijst dit beeld van hun jongste, Niels.

Create That Light!

’s Ochtends om kwart over zeven in de wagen stappen is vroeg voor een zaterdag. Maar, als je een workshop bij één van de groten der aarde kan volgen, moet je zo’n kans met beide handen grijpen. Mr. Fotofolio organiseerde een try-out van zijn workshop: Create That Light. Niet dat ik me nu ten volle ga toeleggen op Kid’s Fashion of model fotografie, de technieken zijn ook toepasbaar bij mijn hoofdonderwerp, naaktmodellen met vier poten en een staart.

Samen met Serge en Frederik, wiens blogs ik al geruime tijd volg, mochten we in de keuken van Mr. Sunbounce kijken. Tijdens de ochtend kregen we een heldere kijk op de workflow die tom hanteert en een boel info over materiaal.

 

In de namiddag was het dan hands-on testen met de Sunswatter, en heel arsenaal Sunbouncers en een bataljon SB900’s waar zelf McNally jaloers op zou zijn.

@FotoFolio en collega fotografen, tahnks voor het delen van de kennis en ervaring!
@Annelien, thanks voor je engelengeduld en de mooie poses!

 

Eerste opstelling was Annelien in een kerkportaal. Met een Sunswatter werd er een mooie egale zacht hoofdlicht gecreëerd. En mini-zebra zorgde voor een fill-in lang onder. Een zilver zorgde voor wat rim. Post Pocessing: LR preset + wat verschuiven in de “levels” leverde mij dit beeld op.

 

Even later hebben we Annelien op het randje van de schaduw van een gebouw geplaatst. De Sunbounce Pro deed dienst als rim, de mini-zebra als fill.

 

Zelfde opstelling, maar een iets ander standpunt.

 

Max Sync @ 1/250? Niet met Nikon i-TTL. Met de SB800 als master, een Octa Softbox met twee SB900’s als Slave (groep A) en een Sunbounce met SB900 Slave (groep B) heb ik kunnen sturen tot 1/1250^ste! Deze is genomen 1/400 & f/4. Groep A op +1 EV. Groep B op -0.7 EV.

Zonder zon kan je niet bouncen. Of toch? Difuus zonlicht + mini-zebra.

Ik hou van zeer krap kadreren. Hopelijk kunnen jullie deze ook smaken…

No-Brainer – Part I

Als ik een nestje pups ga fotograferen, ben ik een fervent gebruiker van de EzyBoz Hotshoe 60. Maar de bracket waarmee je de flits monteert is een beetje een pover design. Ik heb al wat moeten klussen om het ding performanter te maken. Daarbij komt nog dat de SB900 niet meer op het originele flitsschoentje past. Op de website van Lastolite werd een nieuw concept van bracket voorgesteld. Enkele dagen geleden stapte ik bij Servix binnen om te horen of ze deze bracket in huis hadden.

 Nog niet, maar de i-TTL off camera flash cord van Lastolite wel. Nu staat zo’n touwtje al langer op mijn lijstje, maar ik vond een SC-28 of SC-29 van Nikon toch wel duur. De Lastolite heb je voor 40 Euro (excl btw). David Hobby zou zeggen “Thats a no-brainer”. Dit weekend deze no-brainer even aan de tand gevoelt. Tevredenheid 89%

 

 

 

 

 

 + Lengte van 3 meter is meer dan voldoende (De Nikon is maar 1.5m)
+ De flitsschoentjes zijn stevig.
+ Het camera schoentje kan je vastschroeven.
+ Het flitsschoentje kan je bevestigen op een statief of bracket.
+ Prijs: 48Euro ipv. 125Euro voor de Nikon.
- Het touwtje mocht van het spiraal type zijn (Ongebruikt is dat wat minder lengte)
- Je kan geen extra flits op het camera schoentje plaatsen (dat kan bij Nikon wel).

Zomerzondagen – Deel II – FETCH

Ik hou van een beetje hese en rauwe stemmen. Vooral vrouwenstemmen. Mijn CD collectie (Yep, ik koop nog CD’s. Ik wil iets tastbaars hebben.) is dan ook royaal gevuld met rauwe en hese vrouwenstemmen. En verder hou ik van snaarinstrumenten en hout, veel hout. Alhoewel een sax van mooi blinkend metaal is, het rietje zorgt er voor dat dit een van de weinige blinkers is waar ik echt van hou.

FETCH, het groepje rond Kathleen Vandenhoudt heeft het allemaal. Rouwe, hese vrouwen stemmen en een ongelofelijk en akoestisch gitaar geweld. Geen drums, en toch het publiek volledig van de sokkel blazen… Me like.

 Een ander ding waar ik ongelofelijk veel van hou is tegenlicht, schaduw en felle contrasten. Het voordeel van zo’n kleinschalig dorpsconcert is dat je met camera en lenzen vrij kan bewegen rond het podium (met respect voor de band en de andere bezoekers uiteraard). Dat zorgt ervoor dat je met een beetje moeite steeds een mooi kader en licht kan opzoeken. 

 

En zit het licht aan de verkeerde kant, dan zet je gewoon een Nikon SB800 met een gel achter het podium en trigger je die via CLS met de pop-up van je camera. Thanks Nikon!

Effe testen hoe laag je in sluitertijd kan gaan met de 70-200 VR…. Net lang genoeg voor een mooie bewegingsonscherpte op de hand…

 

Tot vóór 26 juli had ik nog nooit van FETCH of Kathleen Vandenhoudt gehoord, maar nu hoop ik de Group weer snel opnieuw te zien.

Zomerzondagen Bonheiden – 12 juli

Bonheiden is een gezellig en rustig dorpje om in te wonen. Met een voet in het centrum en de andere tussen de velden, mag ik wel stellen dat we ideaal wonen om te onthaasten van de drukte op het werk en om met de woefkes de natuur in te trekken. Maar enkele keren per jaar staat heel Bonheiden op zijn kop. Eén van die dagen zijn de zomerzondagen op het recreatiedomein de Krankhoeve. Deze zomer gingen deze van start met een concert van Eva de Rovere en Axel Peleman.

Ondanks de zeer druilige zondagmiddag was de opkomst fenomenaal groot. Uiteindelijk mocht Eva de Rovere de aftrap geven voor een geslaagde avond. En jawel, onder mooi avondrood. Wie had dat die middag kunnen denken.

Als fan van Eva de Rovere kon de avond niet meer stuk toen ik na het optreden Eva even heb kunnen strikken voor enkele portretjes. Deze B&W bewerking vind ik wel een sterk beeld.

 

Na Eva was het de beurt aan Axel Peleman. Licht was er nog nauwelijks (in tegenstelling tot de ambiance) en de ruisniveau’s van de D200 werden behoorlijk op de proef gesteld…
Het moeilijkste aan concertfotografie is de belichting (steeds wisselende spots) en nog realistische huidtonen te verkrijgen.